Akademia “Mirdita” vlerësim i lartë për mësuesen në kufinjt e legjendës, Vezire Gjeraku, Mezini.

Nga Pirusti News

Më ka rastisur që gjatë dy e më shumë dekadash të shkruaj për mësues të shumtë, veç e veç, apo dhe në grup. Natyrisht në inventarin e pendës time mbeten kujtime nga mësues të shumtë, duke nisur me profesorin e nderuar e hokatar Gjon Lleshaj, me të cilin shumë vite më parë patëm realizuar një shkrim homazh “Dhaskalët e Mërgimit” për qindra mësues dhe mësuese që rininë e tyre e lanë maleve të Mirditës apo dhe zonave të tjera të vështira. Natyrisht  kjo është ndjekur në vijimsi, pasi lexuesve u kam bërë të njohura histori të padëgjuara më parë, përmes intervistave me mësuesit e Mirditës si Ymer Llugaliu i Podujevës, Lorenc Lala nga Tirana, mësues i apasionuar dhe ish futbollist i Minatorit, Llukman Kosovrasti mësuesi me kontribut të shquar në formimin e shumë brezave në Mirditë, e shumë të tjerë.

E nëse çdo rast ka një histori, ajo më e rralla mësohet nga portreti i një mësuesje që aktivitetin e saj e ka mes Kosovës e Shqipërisë, diktuar nga konjukturat politike të kohës. Ajo është një emër i mirënjohur dhe i vlerësuar në Prishtinë, Fushë-Kosovë, Krujë, Tropojë e Elbasan.

Një profil i shkurtër i mësues Vezire Gjeraku, Mezini.

Për mësuesen e hershme edhe të Mandeles Adem Demaçi, është folur e shkruar shumë, por asnjëherë aq sa duhet për profilin e saj, në kufinjtë e legjendës.

Vezirja ka lindur në Prishtinë në vitin 1922, në një familje të mirënjohur në Kosovë e më tej, në hapësirën mbarëkombëtare shqiptare. Si çdo patriot i vërtetë babai i saj Halil Gjeraku shënon një aktivitet të fortë patriotik kundër pushtuesit një shekullor, Serbisë. Për këtë arsye përndiqet në atë shkallë, sa detyrohet të braktisë Prishtinën sëbashku me katër fëmijët dhe bashkëshorten, për tu vendosur fillimisht në Elbasan e më pas në Tiranë.

Vezirja e mbetur jetime në moshë krejt të vogël, falë sakrificave të nënës së saj, arrin të kryejë arsim solid për kohën, në Insitutin “Nëna Mretëreshë”. Kur ishte vetëm 19 vjeçe, në vitin 1941 sëbashku me shumë mësues të tjerë i përgjigjet thirrjes së kohës për të shkuar në Prishtinë e zona të tjera të Kosovës, për të kontribuar në arsimin e kësaj zone. Në Kosovë emërua mësuese në shkollën “Hasan Prishtina“ në qytetin e Prishtinës. Shumë shpejt mësuesja e re përfiton respektin të madh, respekt i cili ju kujtua nga nxënësi i tij i saj kohe, Adem Demaçi i cili sa herë vinte në Tiranë, vizitonte mësuesen e hershme të tij. Ishte një zë i fuqishëm intelektual ku rinia e Prishtinës kishin modelin e civilizimit, por edhe të patriotizmit.

 Në biografinë e saj për vitet në Prishtinë, ka shumë fakte dhe prova për pjesmarrjen në demonstrata, sidomos në vitin 1943. Natyrisht me këtë frymë do të ishte edhe në vitin 1946, kur autoritetet pushtuese do ti vinin si kusht ndërrimin e shtetësisë nga shqiptare, në jugosllave. Ishte e padiskutueshme që mësuesja e re patriote, tashme e martuar dhe me një fëmijë, nuk do ta pranonte dhe do kthehej në Shqipëri, tek pjesa tjetër e familjes, ndërsa për bashkëshortin Adem Selimi, agronomit të diplomuar ne Kroaci, njërit nga legjendat e rezistencës shqiptare në Kosovën e viteve 1941- 1945, kjo do të ishte e pamundur.

Vezirja me të birin e detyruan të rikthehet në Tiranë, duke i lënë në Morinë për tu ri-bashkuar  me pjesën tjetër të familjes, në verën të vitit 1946. Emërohet mësuese në Kashar, Shullaz, Milot, Krujë. Edhe pse në kushte të vështira, në këtë kohë ndodhi ajo që nuk e priste.

Pikërisht atë ditë kur festohej ditëlindja e diktatorit, në vitin 1947 mësuesja e re arrestohet. Sigurimi i shtetit mundohet ta thyeje, por ajo qëndroi stoike ndërsa në verë të vitit 1948, pas  prishjes me Jugosllavinë dhe dënimit të Koçi Xoxes ajo sëbashku me shumë të tjerë lirohet pa gjyq duke fituar të drejtën e rikthimit në arsim.

E martuar me një mësues të nderuar Mahmut Mezinin, shkuan vullnetarisht në Viçidol në Tropojë në vitet 1949 -1950 e më pas në Cakran të Mallakastrës në Fier. Prej asaj kohe mësuese Vezirja punon në shkollat e Tiranës, deri kur del në pension, ndërsa katër vite më parë ka kaluar në amshim. Mësuese Vezire Mezini është vlerësuar me titull të lartë ndëri nga presidenca e Kosovës dhe e Shqipërisë, ndërsa është “Qytetare Nderi” e Fushë-Kosovës.

Akademia Mirdita, vlerësim të lartë për mësuesen legjendë në të dy anët e kombit të përbashkët.

Në një ambient krejt miqësor, të gjithë pjesmarrësit janë të emocionuar. I biri mësueses së shquar, ish petagogu i mirënjohur në Universitetin Shtetëror të Tiranës, Bardhyl Selimi të flet me shumë emocion për nënën e tij. Po ashtu e motra Ilirjana, një avokate dhe aktiviste e dëgjuar e çeshtjes shqiptare sidmos gjatë luftës së Kosovës, thotë se çdo të shtunë në ora 11, se në një ditë të tillë ajo mbylli sytë, shkoj te nëna për ti vendosur lule.

Mësuesi i Kukësit por edhe i Mirditës, Ali Hasani ka shumë për të thënë për mësuesen me histori të rrallë. Megjithatë pjesa e ceremonialit është e programuar. Të gjithë duartrokasin gjatë kur profesori Bardhyl Selimi dhe bashkëshortja e tij, mjekja Vjollca Çarkagjia Selimi, marrin çmimin e lartë “Ndrec Ndue Gjoka” nga Akademia “Mirdita” akordur mësueses me histori të rrallë.

Edhe djali tjetër i mësueses, Arben Mezini i pranishëm në këtë ceremoni shpreh vlerësimet më të larta për Akademinë “Mirdita” si dhe për vlerësimin e lartë. Të pranishëm të tjerë, mësues dhe intelektualë në moshë si Shaban Hasani, Mehmet Hyka, Baton Gashi, Dod Luli kanë shumë për të thënë, ndërsa koha kalon si pakuptuar.

Aleksandër Ndoja

Ju mund të lexoni edhe...

Lini nje koment

Share