-Nga Luan RAMA-
Kurbneshi qe një qytezë e vogël, e ngritur në prehër të bjeshkës së Valmorit dhe në brigjet e lumit Urakë.
Atë vend e bënte të madh dhe të njohur puna e palodhur dhe dashuria e njerëzve të tij. Përkushtimi i tyre, solidariteti i veçantë, fryma e një familjeje të madhe ku jetohej dhe punohej bashkë.
Në atë qytezë jetoi e punoi për shumë vite edhe mjeku Harilla Mone.
Shumë shpejt ai u bë vendas. Dhe vendasit, pa përjashtim, e donin. Sepse doktori nuk lodhej kurrë. Shërbimin ndaj banorëve, qoftë edhe atyre të fshatrave më të largëta, ai nuk e shihte si thjesht profesion. Për të, shërbimi për jetën e njeriut ishte pasioni i vetë jetës. Dhe ai e jetoi tërë jetën me atë pasion.
Bashkë me Viktor Gjikolën, për një kohë, patëm qenë nxënësit e tij. Sepse me doktorin kishim bërë disa leksione të gjuhës italiane. Teksa na mësonte gjuhën e Dantes, ai dukej i gjithi në një botë tjetër. Shpirti i tij endej mes tercinave të poetit të Beatriçes, i lirë e i shpenguar, pa pyetur për kufijtë brenda të cilëve jetonim.
Doktori ishte një banor atipik i qytezës së minatorëve. Për të nuk kishte klishe. Intelektual në kuptimin e plotë të fjalës, ai nuk ishte nga ata që i druheshin të vërtetës. Nuk dinte të bishtnonte e as të fshihej. Njohës i shkëlqyer i letërsisë dhe plot frymëzim kur fliste për autorët më të mëdhenj të letërsisë botërore e kombëtare, ai spikaste edhe për sensin kritik të gjykimit. I vetëdijshëm për rrezikun që mbartte fjala, doktori nga Vlora, i bërë vendas në Kurbneshin e Mirditës, nuk bënte kurrë kompromise që cënonin karakterin dhe integritetin e tij.
Në të vërtetë, Kurbneshin nuk e kishte zgjedhur vetë. Në një farë mënyre, e kishin dëbuar aty. Dhe ata që e dëbuan, qenë kujdesur të “vrisnin” sa më shumë shpirtin e tij, duke e degdisur larg, mes njerëzish të panjohur. Ishte, në një farë forme, një “internim” më i butë.
Por kjo nuk e kompleksonte. Përkundrazi, shpesh dukej sikur e motivonte më shumë. Shumë shpejt ai u bë jo vetëm i respektuar e i dashur nga të gjithë, por edhe një referencë, një shembull i pëlqyeshëm.
Doktor Harilla qe një sfidant. Si i tillë jetoi dhe si sfidant iku nga kjo jetë – duke mbetur doktori që të gjithë e donin.
Këtë emocion që po ndaj me ju ma “provokoi” portreti i doktor Harilla Mones, punuar mjeshtërisht nga piktori Arben Theodhosi. Edhe ky, një sfidant tjetër i asaj kohe. Dhe me sa duket, ai ka ditur të gjejë në karakterin e doktorit pikërisht shpirtin rebel të sfidantit kryeneç, të një kohe që nuk qe aspak e lehtë të sfidohej.
@2017 – Pirusti News. Te gjitha te drejtat te rezervuara.
“Të gjitha të drejtat e këtij materiali jane pjesë ekskluzive e patjetersueshme e “pirustinews.com” sipas ligjit nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit” dhe të drejta të tjera të lidhura me to”.
Ndalohet kategorikisht kopjimi apo tjetërsimi etj, pa autorizimin e administratorit të “pirustinews.com”, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të ligjit 39/2016”.
Lejohet çdo shperndarje ne profile te ndryshme sipas deshires se gjthesejcilit qe e gjykon te arsyeshme.
Administrator
Aleksandër NDOJA