Javascript Disabled!

Please Enable Javascript if you disabled it, or use another browser we preferred Google Chrome.
Please Refresh Page After Enable

Powered By UnCopy Plugin.

Jo ma vonë, por tash! Nga Dom Gjergj Meta

Nga Pirusti News
1 430 Shikime
SHPERNDAJE

Orosh, 124 vjet ma parë, e Mërkurë e Përhime, dita e parë e Krezhmes.

Në atë ditë ishte vrarë në Ndërfanë një njeri prej Oroshit. Me gjithë ndërhyrjen e meshtarëve jezuitë, ata të familjes së viktimës nuk donin asesi të pajtoheshin me vrasësin. Pashkët po afroheshin. Abat Doçi dhe Patër Deda po bënin çmosin që me rastin e Pashkës ky gjak të falej. “Plaga në zemrën tonë është ende e freskët – thoshin familjarët – të presim e ndoshta ma vonë, në dashtë Zoti, gjithçka ka me u ndreq në t’mirë tonën e të atij që na ka vra”.

I zoti i shtëpisë, një burrë fisnik e me shpirt fetar, kishte qenë gjithë kohën i pranishëm në predikimet e misionit (të jezuitëve). Ai i dëgjonte fjalët dhe argumentat e vllaznisë së tij, por nuk i miratonte ato. Përkundrazi i mblodhi disa herë, e duke dëgjuar mendimet e tyre, u përgjigjej: “Zemra e Shenjtë e Krishtit tash po na lyp me e ba kët sakrificë, për dashni ndaj tij. Por ama merrnje vesh mirë se nëse nuk e ndigjoni tash, ndoshta nuk ka me na prit ma”. Kjo arsye, e dalë prej gojës tij dhe e thënë ashtu si ai e ndjente, ia arriti me i bind e pas shembullit të tij e gjithë vllaznia erdhi dhe e puthi kryqin e falën gjakun.

Është një nga ato historitë me përfundim të lumtur, ku besimi në Zotin fiton mbi instiktin e hakmarrjes dhe të urrejtjes. Fjala tash në gojën e të urtit oroshas, e cila fitoi mbi fjalën ma vonë të pjesës tjetër të vllaznisë, është një fjalë thellësisht shpirtërore dhe biblike. Po, sepse kthimi i zemrës, zbutja e saj, nuk mund të presë nesër, ose kur të vijë një ditë më e përshtatshme, por duhet të ndodhë sot, tani. Kjo sepse e keqja lëshon rrënjë shpejt e duhet ndalur sa më parë, madje menjëherë. Fjalët e atij zotshtëpie vijnë nga një besim i jetuar, sipas të cilit Fjala e Hyjit është në qendër të jetës personale, familjare dhe shoqërore. Është pjesë e asaj tradite më të bukur të krishterë ku Fjala e Zotit nuk bëhej dysh asnjëherë, por asaj i jepej përparësi në çdo veprim dhe vendim. Ndërsa lexoja këtë histori në kujtimet e Padër Domenico Pasi-t m’u kujtua vargu i një psalmi që thotë kështu: “Dëgjojeni sot zërin e tij, mos e bëni zemrën tuaj gurë…” (Ps 94, 8).

Nuk do ta ketë pasur të lehtë ai burrë dhe ajo familje me fal gjakun. Nuk është e lehtë edhe sot të falësh dikë që të ka prekur në gjërat më të shtrenjta e në personat më të shtrenjtë. Po ashtu, atëherë sikurse sot, zëri i Zoti përzjehet me shumë zëra të tjerë që tërheqin për kah instikti, urrejtja, “kafja nën kambë”, poshtërimi i tjetrit e kështu me rradhë. E megjithatë edhe pse e mira ka zor të lulëzojë, ajo nuk mund të ndalet të lindë, sepse vjen prej Zotit.

Nesër është e Mërkura e Përhime dhe nisim Krezhmen. Është një rrugëtim shpirtëror. Krezhma është një kohë, një mundësi e dhënë që nëpërmjet fjalës së Zotit, praktikave shpirtërore dhe solidaritetit vllazëror, sidomos me ata që janë më të varfër se ne, të orjentohemi drejt të vetmes të mirë të madhe: takimit me Hyjin, takimit me Krishtin e Ngjallur në misterin e Pashkës. Vetëm një njeri që di të falë, t’i thotë jo të keqes, urrejtjes, smirës dhe inatit, është një njeri i ngjallur, në përngjasimin e Krishtit.

Në një realitet si ky i yni në Shqipëri ku fatkeqësisht gjuha e konfliktit dhe e urrejtjes nganjëherë tejkalon çdo limit, kemi nevojë të kthejmë shikimin dhe zemrën tonë drejt Hyjit i cili na fton për të dashur njëri-tjetrin e nëpërmjet kësaj dashurie na jep paqen e zemrës.

Kthimi dhe shndërrimi i zemrës, përgatitja e saj për pajtim dhe falje, nuk janë një sforcim vetëm i njeriut, por më së pari është një dhuratë e Hyjit që duhet kërkuar me këmbëngulje prej tij. Ai ka aftësi të zbusë zemrën tonë, neve na takon t’i lëmë derën hapur. Dhe kjo duhet të ndodhë tash e jo ma vonë!

Krezhme te mbara!

+ Dom Gjergji

Ju mund të lexoni edhe...

Pin It on Pinterest