Harabeli miku im, që “pagoi” çmimin, ne festen e Lirisë se tij

-Tregim- nga Preng Maca

Nga Pirusti News
517 Shikime

Nga Preng Maca.

Atë dimër kishim një mik të veçantë në shtëpinë tonë, një zog,vendosur në një kafaz afër dritares së kuzhinës.
Dimri i kaluar kishte qenë i egër. Harabelat ishin të vetmit zogj që nuk e braktisnin vendin në dimër.
Një harabel,i ngrirë nga të ftohtit, kishte hyrë në koridorin e përbashkët, atë dimër që dukej, se nuk do të kishte të mbaruar. Im atë e kishte gjetur, thuajse pa jetë. Kishte shpëtuar për fat. Ne ishim bërë me një zog në shtëpi.

Ai hidhej nëpër kafazin, që kish ndërtuar im atë, u mësua e familjarizua aq shumë me ne. Ishte miku ynë. Ne flinim e zgjoheshim nën cicërimat e tij të shpeshta. I hidhnim thërrime buke dhe ai na i merrte thuajse nga duart tona të vogla. Gjithë fëmijët e paktë në qytet e dinin se ne kishim tashmë një harabel në shtëpi. E ndjeja veten të pasur.Kisha diçka që nuk e kishte askush, miqësinë e një harabeli që ia kishim shpëtuar jetën.

Dimri shkoi, erdhi pranvera. Ishim në fillim të pranverës e babai na mblodhi e na tha në mbrëmje, se tani duhet ta lëshojmë zogun e vogël, sepse duhet të shkojë në mal, atje ka familjen e tij, jetën e tij. Ne ishim dakord si miq të këtij zogu për ta lëshuar atë drejt asaj jete që ai meritonte .
Atë natë e ngacmuam, luajtëm me harabelin, pasi nesër do të dilte nga kafazi, do të ishte i lirë.
“A mendon ky zog, gjykoja me vete, pa folur me askënd? Pse nuk flet, sepse kur e shoh mendoj, se ai më përgjigjet me gjeste, tamam si,…Elmazi?
Më erdhi ndërmend sërish Elmazi, miku im i pa gojë. Të heshtësh e të mendosh, të dish më shumë e të pengohesh të flasësh, të duash, si ky zog e të mos e thuash dot. Ndoshta Zoti, kur e ka bërë Elmazin e ka nisur për zog, pastaj ka ndërruar mendje dhe e shndërroi në njeri.
Ai më dukej i ngjashëm, në njëfarë mënyre me zogjtë, me atë fizionominë e tij,si një zog dimri, si harabel.”
Nata kaloi duke e lënë pas të shtunën. Të nesërmen ishte e dielë.
U zgjuam vonë. Pasi hëngrëm mëngjesin, babai na mori e dolën në fushën me bar, para hyrjes së pallatit ku banonim. Erdhi dhe inxhinier Zefi me ne, në dhënien e lirisë të atij harabeli. Ishte ngjarje për të gjithë.
E ulëm kafazin në bar, më kërkuan mua ta hapja atë derën e vogël të “burgut”, ku kishte qëndruar gjithë dimrin harabeli i vogël.

Zogu, sikur u mendua pakëz, cicëriu, doli duke kërcyer, trokiti me sqep në bar dhe fluturoi fare pak, pastaj…U kthye, si në një pendesë të beftë dhe hyri në kafaz.
Të gjithë i kishim sytë tek ai. Kur lëvizte ne kërcenim, si ai, krejt si zogjtë, ndjeheshim si ai. Ishim brenda gjithçkaje kishte të bënte me atë fatlum, me festën e lirisë së tij.
Çfarë pati ky, dëgjova dy burrat në të njejtën kohë, si me komandë?!
Zogu hyri në kafaz, u shkund pak, si në të dridhur, qëndroi si i trembur nga diçka, u shemb anash, gjersa iu dukën këmbët e verdha, e…ra ashtu, pa lëvizur më.
E futa dorën shpejt dhe e preka . Ishte ngrohtë akoma, por zemra nuk i rrihte më.
Ne fëmijët qamë me të madhe.
E kishte dehur era e natyrës dhe kishte vdekur.
Asnjëherë nuk më është larguar nga mendja ai zog, mënyra e çuditshme, se si mbaroi jeta e tij, sapo u munduam t`i japim lirinë!
Kur e lexova poezinë e Pushkinit për Lirinë , isha i rritur, por kam qarë .
Qante ai fëmija i asaj ditë të trishtueshme. Më dukej, sikur atë zog e kisha sërish nëpër duar.

Kisha pasur Pushkinin brenda vetes, që asokohe, pa e ditur.

Një zog lëshova të ikë i lirë…
Në prag të verës, në blerim.

Ju mund të lexoni edhe...

Pin It on Pinterest