Javascript Disabled!

Please Enable Javascript if you disabled it, or use another browser we preferred Google Chrome.
Please Refresh Page After Enable

Powered By UnCopy Plugin.

Nga Ardita BEQIRI, Kryetari që mungoi, Lahuta pa tel!

Kur Mirdita këndoi, por udhëheqësi nuk dëgjoi.

Nga Pirusti News
1 386 Shikime
SHPERNDAJE

Në një natë Krishtlindjeje, kur Mirdita ndezi qirinjtë jo vetëm për dritë, por për besim, kur kënga u ngrit si lutje dhe bamirësia u bë altar, një karrige mbeti bosh. Jo nga varfëria, jo nga sëmundja, por nga zgjedhja.

Kryetari i bashkisë, ai që në fushatë na erdhi derë më derë si shtegtar i përulur, sonte kishte zgjedhur një pelegrinazh tjetër: jo drejt Kishës, por drejt zhurmës; jo drejt fëmijëve që prisnin ndihmë, por drejt turmës që brohoret për pushtet.

Krishtlindja është festa kur Zoti zbret te njeriu, ndërsa sonte pamë njeriun që ngjitet drejt politikës, duke e lënë Zotin në pritje. Bamirësia kërkon praninë, jo justifikimin. Ajo nuk njeh pankarta, as megafonë, por duar që japin dhe zemra që dëgjojnë.

Mirëpo kryetari ynë zgjodhi të ishte ushtar i zhurmës, jo shërbëtor i heshtjes fisnike. Si në epikën e maleve tona, ku trimi njihet në mejdan e jo në kuvend fjalësh, edhe sonte u pa kush mban barrën e fjalës dhe kush e lë atë në rrugë.

Lahuta e Mirditës këndoi, por pa telin e atij që betohej se do ta mbante gjithmonë në krah. Në vend të tij, dëgjuam jehonën e mungesës… një boshllëk që s’mbushet me deklarata.

Në fushatë na u tha se populli është besë, se Mirdita është zemër dhe se feja jonë është rrënjë. Por rrënjët ujiten me vepra, jo me mungesa. Besimi nuk është dekor elektoral që hiqet sapo thërret partia.

Zoti nuk votohet në Tiranë dhe nuk proteston; Ai sheh. Dhe sheh mirë.

Në këngët e vjetra, prijësi që braktis kuvendin e burrave për interes të vet, mbetet pa emër në histori. Nuk e mallkon askush, sepse harresa është mallkimi më i rëndë.

Sonte, Mirdita nuk kërkoi politikë, por prani; nuk kërkoi fjalime, por një “jam këtu”. Dhe ai nuk ishte.

Le të mbajë secili protestën e vet. Ne mbajtëm Krishtlindjen. Ne mbajtëm bamirësinë. Ne mbajtëm besimin.

Lahuta ra, kënga u ngrit, dhe populli tregoi se di të ecë edhe pa ata që premtojnë shumë e vijnë pak. Sepse, siç e mëson mali, udhën e mban ai që ecën me të, jo ai që e shikon nga larg!

Ju mund të lexoni edhe...

Pin It on Pinterest