Opinioni i Pirusti News
Ngjarja me kompozitorin Hila dhe disa artiste të njohura, përtej asaj që mund të jetë e dënueshme moralisht në rrafshin e pabesisë, të besimit të keqpërdorur dhe të marrëdhënieve njerëzore, prodhoi një efekt të jashtëzakonshëm shoqëror: papritur, një pjesë e madhe e kombit zbuloi se kishte lindur pa mëkate. Mjaftoi që ngjarja të dilte në dritë dhe uragani i moralit pushtoi çdo hapësirë e qelizë të jetës publike. Rrjetet sociale u shndërruan në tempuj të virtytit, ndërsa tastierat në instrumentet më të fuqishme të pastrimit kombëtar.
Me mijëra njerëz u vunë në rresht për të kryqëzuar një grup të vogël njerëzish, të cilët, sipas gjykimit të tyre, kishin shkelur normat e moralit. Një e drejtë, natyrisht, e patjetërsueshme për këdo: të ketë mendimin e vet dhe të kritikojë sjelljet që i konsideron të papranueshme. Por këtu fillon komedia.
Në radhët e moralistëve u shfaqën edhe ata që, për arsye të ndryshme, mund të mos kenë qenë aq të suksesshëm në jetë sa në gjykimin e të tjerëve. Disa gjetën rastin të dëshmonin pastërtinë e tyre para bashkëshortëve; të tjerë, pasi kishin zgjidhur të gjitha hallet e njerëzimit, u vunë në garë për të shpallur fajtorët dhe për t’u caktuar dënimin e merituar. Pa harruar kategorinë më interesante: ata që e ruajnë moralin si një kostum ceremonial, të cilin e veshin vetëm në tavolina, në ndeja publike dhe, sidomos, kur ka mjaft dëshmitarë.
Për një çast, nuk kishim më njerëz me dobësi, tundime, gabime e kundërthënie. Kishim vetëm gjykatës, prokurorë dhe dëshmitarë të virtytit. Të gjithë të pastër. Të gjithë të indinjuar. Të gjithë në anën e duhur të historisë. Çfarë mrekullie!
Një ngjarje e vetme ia doli të bëjë atë që nuk e bëjnë dot as institucionet, as shkollat, as librat: të na zbulojë një komb të tërë të shqetësuar për moralin. Të paktën, moralin e të tjerëve. Dhe ja ku mbërrijmë te paradoksi: sa më të zellshëm bëheshin gjykatësit, aq më shumë lartësohej në imagjinatën e tyre pastërtia e kombit. Sikur morali të ishte një garë ku fiton ai që hedh gurin më larg, jo ai që ka guximin të shohë edhe brenda vetes.
Sigurisht, nuk mungojnë njerëzit që e kanë moralin bindje të vërtetë, që e jetojnë me dinjitet dhe që reagojnë sinqerisht ndaj shkeljes së besimit. Ata meritojnë respekt. Por midis parimit moral dhe spektaklit të moralit ekziston një dallim i madh: i pari kërkon përgjegjësi, i dyti kërkon publik. Dhe rrjetet sociale janë skena ideale për këtë teatër. Aty mund të jesh një ditë mëkatar dhe të nesërmen inkuizitor; mund të kesh një jetë plot kundërthënie dhe, me një koment të vetëm, të marrësh titullin e rojtarit të virtytit kombëtar.
Në fund, pesë a gjashtë njerëz u bënë objekti i një gjykimi masiv, ndërsa mijëra të tjerë përjetuan kënaqësinë e rrallë të shpalljes së vetes të pafajshme. Një bilanc vërtet mbresëlënës për historinë e moralit virtual. Ndoshta kjo ishte arritja më e madhe e ngjarjes: jo se pastroi kombin, por se i dha mundësinë të shfaqte, me një entuziazëm të jashtëzakonshëm, bindjen se papastërtia gjendet gjithmonë te tjetri.
Sepse në kombin e rrjeteve sociale, morali është i përbashkët kur duhet dënuar dikush, por bëhet çështje krejt private kur duhet të shqyrtojmë veten. Dhe kështu, nën flamurin e virtytit, kombi u shpall i pastër. Të paktën deri në skandalin e radhës.
@2017 – Pirusti News. Te gjitha te drejtat te rezervuara.
“Të gjitha të drejtat e këtij materiali jane pjesë ekskluzive e patjetersueshme e “pirustinews.com” sipas ligjit nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit” dhe të drejta të tjera të lidhura me to”.
Ndalohet kategorikisht kopjimi apo tjetërsimi etj, pa autorizimin e administratorit të “pirustinews.com”, në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të ligjit 39/2016”.
Lejohet çdo shperndarje ne profile te ndryshme sipas deshires se gjthesejcilit qe e gjykon te arsyeshme.
Administrator
Aleksandër NDOJA